همه چیز به گذشت و نیت قلبی برمیگرده. در مدت زمان طولانی ای اجناس اصل از انگلیس و امریکا آوردیم و با وجود سود پایینمون میگفتیم اشکال نداره ما کارمون رو دوست داریم چون سودمون در رضایت و خوشحالی مشتری ها

توی یه مقطعی از زندگی، یکهو به خود میایم و می بینیم نه واقعاً بزرگ شدیم. و من زمانی به این نتیجه رسیدم، که فهمیدم خیلی وقته قبول کردم هر چیزی به زمان احتیاج داره... فهمیدم که چه دلت بخواد به موقعیت دلخواه برسی، چه بخوای از بحران عبور کنی، باید قبول کنی که مستلزم صبره، و کافیه ایمان و یقین قلبی داشته...

برای من قشنگ ترین حس وقتیه که چشم به روی تمام فکرایی که روشون حساب کرده بودم میبندم، از تمام دلبستگی هام میگذرم و همه چیز رو به خود خدا واگذار میکنم اونوقته که به بهترین نحو به مراد دلم میرسم

از بعد از دوران مدرسه موقع مدرسه ها که میشد برای خودم لوازم التحریر میخریدم. تااینکه بالاخره یه جایی همه شون بدردم خورد! غیر ازخاطره نویسی برای کلاس زبانم استفاده شد و بعداز اون به خوندن کتاب داستا

چندروز پیش که با دوستم از کلاس خیاطی برمیگشتیم، تو راه کلی حرف میزدیم وآخرای مسیر که شد رسیدیم به خاطرات بچگی. خاطره مشترکمون که خیلی گفت و گو رو دلچسب کرد بازی سیمز بود. دقیقا موضوعی بود که میشد خیل

یه چیز رو تو زندگیم یاد گرفتم و سعی کردم همیشه به کار بگیرم اونم اینکه،اگه به برداشت ها و عقاید کوچکم تو زندگی یه «شاید» اضافه کنم،دیگه در آینده برام تبدیل به دغدغه نمیشن

خوبه که اگرم یادم بره نباید روی کسی حساب کنم، خودشون با رفتاراشون یادآوریم میکنن +جالبه که همیشه اینجور مواقع این بیت شعر میاد به زبونمهر که منظور خود از غیر خدا میطلبدچون گداییست که حاجت ز گدا میطلبد...

به نظرم جمعه مثل آرامش درونه، استراحت فکری میده... با سکوت و آرامشش اجازه میده صبح با حس بیخیالی خوبی بریم به قدم زنی اطراف خونه و لذت ببریم، درطول روز به کارای کوچک سرگرم کننده مون برسیم...اگه تو روزای هفته جمعه وجود نداشت چه اتفاقی می افتاد !