·––––

۹ یه چرای بزرگ همیشه با خودش داره... همون چراهایی که همیشه تو زندگی توش میمونیم. اون واقعاً نشونه یه تغییر غیرقابل پیش بینیه، همیشه خیر آدم درش هست ولی چطورش رو نمیدونیم. فقط میدونیم که بعد از پذیرفتنش خدا که ببینه راضی شدی راضیت میکنه.. بازم چه جوریش، معلوم نیست. ولی چیزی که پیداست، با ۹ همیشه رو به خدایی... مثل نه ماه بارداری که هم شوق داره هم نگرانی..اینکه بعدش چی میشه... بچه سالمه؟ آیا از پس تربیتش برمیایم و....

امروز شنیدم آشنامون چندروزه فارغ شده، دوقلو دخترپسر، ولی پسرش خوب نیست و.. فک میکنم اصن چرا اینجوری.. تنها چیزی که دلم میخواد اینه که به خاطر باباش که چندروز دیگه روز پدره، خوشحال بشن..همین..

به این فک میکنم ما آدما به خاطر نسل بعدمونیم که باهم هم مسیر میشیم و راه پر پیچ و خم زندگی رو قدم برمیداریم. این نه ماه بارداریه که پایان یه نقطه و شروع داستان جدیده... داستانی که مادرپدر همیشه از بعدش واهمه دارن؛ آینده بچه م چی میشه؟ ...همین ۹ هست که با نسل بعد تغییرات جدید هم حاصل میشه. اینکه چقد چالش داره، بستگی به این داره که چقد خانواده با خودشون، با هم، کنار میان .... نمیدونم...راستش از وقتی فهمیدم شماره شناسنامه مامان بابا، هرکدوم جمعش میشه ۹ به این باور رسیدم که جایی که الان هستیم مقدمه ش همه ی اون بالا و پایین هایی بوده که گذروندیم، و اگه اینطور باشه، پس واقعاً ارزششو داشته. چون اینجا قشنگترین جای زندگیه...